| home |
Achter de stilte schuilt de glimlach van het leven
Boba leeft, denkt, voelt en handelt in de geïsoleerde wereld
die autisme heet. Het is een kleine wereld die onbeschermd op
zoek is naar zichzelf. En dus kwetsbaar, bijna onbereikbaar,
in een immense wereld waar de enige samenhang chaos lijkt te
zijn. "De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft."
Maar geldt dat eigenlijk ook nog wel als een kind niet meer toont
dan de stilte van een kind? Met andere woorden: beseffen we dan
ook nog te denken, te voelen, te handelen? Zeg maar te leven.
Het 'probleem' autisme heeft een thuis nodig; de bescherming
van visuele orde en optimistische samenhang. Waarom? Omdat iedereen,
zowel de sociaal minder aangepaste mens als de mens die hem of
haar sociale begeleiding geeft, meer is dan de kleine wereld
waarin mensen zichzelf en elkaar gevangen kunnen houden...
Boba is de droom van Liesbeth Palit. Een enthousiaste bezieling
van iemand die achter de stilte durft te kijken, een ongecontroleerde
motoriek weet te waarderen, de autismestoornis heeft leren kennen,
zowel door studie als door ervaring. Ze is bijzonder persoonlijk,
eigen in haar benaderingswijze, maar vooral iemand die de kleine
autistische 'binnenwereld' geduldig weet te betreden. Aandacht
staat altijd centraal. Voor Liesbeth, haar medewerkers, haar
gasten en hun ouders. Want de verantwoordelijkheid voor elkaar
is gezamenlijk. Het resultaat: een duurzame en kleurrijke relatie
met een verstoord, maar altijd getalenteerd leven.
Autisme schuilt bij boba. Voor de 'striemende regen' aan zintuiglijke
indrukken die een wirwar van ongecoördineerde associaties
oproepen. Mensen met een stoornis binnen het autismespectrum
vragen dan ook naar een concrete communicatie. Om de behoefte
aan veiligheid en voorspelbaarheid de basis van verdere ontwikkeling
te laten zijn. De ontplooiing van vaardigheden stimuleert. Huishoudelijke
activiteiten, zelfredzaamheid, werkgedrag, sociaal functioneren,
vrijetijdsbeleving, functionele interactie en scholing krijgen
actief aandacht. Maar de echte stimulans komt vooral voort uit
langdurige persoonlijke betrokkenheid. Ieder mens is uniek. Of
iemand nu leeft in een kleine of een grote wereld. Allen zijn
we immers onbeschermd op zoek naar onszelf. En we herinneren
en herkennen ons allen wel in die ene lach... de glimlach van
een kind.
Boba bewijst dagelijks dat een combinatie van deskundigheid en
praktisch handelen dé methode is om autisme uit haar stagnerende
isolement te halen. De (grote variatie) stoornissen binnen het
autismespectrum vragen om stimulerende helderheid. Niet nog meer
verwarring. Want het is al zo moeilijk om elkaar met 'gewone'
signalen te begrijpen. Niet nog meer onbegrip. Maar concrete
communicatie die motiveert, zodat de ontwikkeling op school,
werk en/of vrije tijd effectief wordt gerealiseerd. De meest
stimulerende voorwaarden voor ontwikkeling zijn een gevoel van
herkenning en erkenning.